Branislav Kojić
Branislav Kojić | |
---|---|
![]() | |
Lični podaci | |
Datum rođenja | 5. jun 1899. |
Mesto rođenja | Smederevo, Kraljevina Srbija |
Datum smrti | 27. jul 1987.88 god.) ( |
Mesto smrti | Beograd, Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija |
Branislav Kojić (Smederevo, 5. jun 1899 — Beograd, 27. jul 1987) bio je srpski arhitekta, profesor na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu i redovan član SANU.
Biografija
[uredi | uredi izvor]
Rođen je 24. maja/5. juna 1899. godine u Smederevu. Tokom 1916. godine bio je đak francuskog liceja u Poatjeu, a kasnije je prešao u Nicu, u srpsku gimnaziju, gde je maturirao 1917. godine. Godine 1918, položivši prijemni ispit na uglednoj školi École centrale des Arts et Manufactures u Parizu, započeo je studije, koje je sa uspehom završio 1921. godine.[1] Prvi posao dobio je u Ministarstvu građevina 1921. godine, odmah po diplomiranju. Četiri godine kasnije, postaje asistent na Arhitektonskom odseku Tehničkog fakulteta u Beogradu, a 1928. sa suprugom Danicom osniva biro ovlašćenog arhitekte. Iste godine osniva Grupu arhitekata modernog pravca, koju zajedno sa njim čine još i: Milan Zloković, Jan Dubovi i Dušan Babić.[2]
U dugoj karijeri izgradio je preko 100 zgrada, od koji su neke ostale obeležja Beograda i Srbije (npr. Paviljon Cvijeta Zuzorić).[3] Stvarao je pod uticajem art dekoa i moderne (bio je jedan od prvih srpskih arhitekata modernista).
Godine 1950, je postao redovni profesor Arhitektonskog fakulteta univerziteta u Beogradu, na katedri Projektovanje privrednih i industrijskih zgrada. Pet godina kasnije je postao dopisni član, 1963. godine i redovan član SANU,[1] a 1965. je otišao u penziju. Preminuo je 1987. godine i sahranjen u Aleji Velikana.
Nagrade
[uredi | uredi izvor]- 1923. prva nagrada za projekat Paviljona Cvijeta Zuzorić u Beogradu[3]
- 1923. prva nagrada za Jugoslovenski paviljon na izložbi Exposition internationale des Arts décoratifs u Parizu[4]
- 1935. prva nagrada za studentski dom u Skoplju[4]
Bibliografija
[uredi | uredi izvor]- 1949. Stara gradska i seoska arhitektura u Srbiji, Prosveta, Beograd, . ASIN B004TK9VO8 https://www.amazon.com/dp/B004TK9VO8. Nedostaje ili je prazan parametar
|title=
(pomoć)
Vidi još
[uredi | uredi izvor]Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ a b „Biografija na sajtu SANU” (PDF). Arhivirano iz originala (PDF) 11. 4. 2015. g. Pristupljeno 22. 1. 2012.
- ^ Izložba „Branislav Kojić - sećanje na arhitektu“ Arhivirano na veb-sajtu Wayback Machine (4. mart 2016), Muzej nauke i tehnike
- ^ a b „Politika“, podlist „Moja kuća“ stranica 3, petak, 13.1.2012.
- ^ a b Beogradska Moderna Arhivirano na veb-sajtu Wayback Machine (13. mart 2012), Slobodan Maldini
Spoljašnje veze
[uredi | uredi izvor]- Snežana Toševa. Branislav Kojić Arhivirano na veb-sajtu Wayback Machine (14. jun 2020). Beograd: Građevinska knjiga, 1998.
- Branislav Kojić. Branislav Kojić: sećanje na arhitektu: Galerija Srpske akademije nauka i umetnosti, septembar-novembar 2001. Arhivirano na veb-sajtu Wayback Machine (14. jun 2020). Beograd: SANU, 2001.